Anatomia skryptu PHP

W tym wpisie, rozpoczynającym tak naprawdę merytoryczną część Notatek do ZCE chciałbym skupić się na absolutnych podstawach języka. I to dosłownie. Zacznę od pokazania, w jaki sposób w ogóle otworzyć blok kodu PHP. I tu już niespodzianka, bo wbrew pozorom nie jest to tak oczywiste, jak ci się do tej pory wydawało. W późniejszych częściach Podstaw powiemy sobie również o zmiennych i ich typach. Napiszę też trochę o stałych, konstrukcjach językowych, obsłudze błędów, a także o operatorach jakie stosowane są w PHP. Na koniec zostawimy sobie instrukcje warunkowe oraz pętle. Zapraszam do lektury.
Osadzanie bloku kodu PHP w HTML
Istnieją cztery podstawowe sposoby otwierania bloku kodu PHP:
<?php
   ... kod PHP
?>
 
<?
   ... kod PHP
?>
 
<script language="php">
   ... kod PHP
</script>
 
<%
   ... kod PHP
%>
Pierwszy jest sposobem standardowym, uniwersalnym i w ogóle najlepszym :) Generalnie zalecane jest używać tylko tej metody, ponieważ mamy pewność, że aplikacja w której występują tego typu znaczniki otwierające, nie będzie miała problemów ze wsteczną kompatybilnością (pod względem znaczników oczywiście, nie ogólnie), jak i z późniejszą, z racji tego, że użycia tych znaczników nie da się wyłączyć w pliku konfiguracyjnym php.ini. Drugi sposób jaki przedstawiłem to tzw. short tags, czyli krótkie znaczniki. Dlaczego nie powinno się ich używać? Po pierwsze, aby w ogóle działały, musimy odpowiednio skonfigurować PHP (patrz ramka poniżej), a po drugie korzystając z takiego zapisu i jednocześnie używając XML, narażamy się na nieunikniony konflikt nazw. Jedyną (wg mnie) zaletą jaka przemawia na korzyść krótkich tagów to możliwość szybkiego wypisania na ekranie wartości jakiejś zmiennej, np.
<?= $zmienna ?>
Powyższy zapis spowoduje pojawienie się na ekranie wartości przechowywanej w $zmienna. Tagi <script></script> zostały wprowadzone dlatego, że kiedyś niektóre edytory HTML ignorujące kod JavaScript, nie radziły sobie ze standardowymi znacznikami PHP (traktowały go jak HTML). Z tego względu jeżeli ktoś koniecznie chciał, aby taki edytor ignorował również kod PHP, mógł sprawić, że będzie on „myślał”, że ma do czynienia z kodem JavaScript po napotkaniu znaczników <script></script>. Ostatnie to znaczniki rodem z ASP (chodzi o język, nie o uczelnię ;) ). Nie wiadomo do końca po co je wymyślono, ale jeśli koniecznie chcesz ich używać, również musisz najpierw odpowiednio skonfigurować PHP. Ponadto umożliwiają tą samą funkcjonalność co krótkie znaczniki, czyli szybkie wypisywanie zmiennej na ekran:
<%= $zmienna %>
Podobnie jak w poprzednim przykładzie, także ten wypisze na ekran wartość zmiennej $zmienna.
Aby korzystać z krótkich znaczników, należy odpowiednio ustawić dyrektywę short_open_tag w pliku php.ini. Natomiast aby móc posługiwać się znacznikami w stylu ASP trzeba ustawić dyrektywę asp_tags (również w php.ini) na „1″.
Krótkie znaczniki, <script></script> oraz tagi w stylu ASP są uważane za przestarzałe i nie powinno się ich stosować. Jeszcze raz przypomnę – jedyny zalecany zapis to standardowe znaczniki PHP.
Od PHP 5.4 znacznik <?= ?> dostępny jest zawsze, niezależnie czy dyrektywa short_open_tags jest włączona, czy nie.

Anatomia skryptu PHP
Kilka słów jak mniej więcej zbudowany jest skrypt PHP. Składa się on na ogół z przeróżnych wyrażeń, przypisań zmiennych, wywołań funkcji, pętli itp. W większości przypadków, każda z tych instrukcji musi być zakończona średnikiem. Istnieje jednak przypadek, w którym nie musimy go podawać. Chodzi tu o ostatnią instrukcję przed znacznikiem kończącym skrypt PHP. Jednakże, mimo tego, że średnik nie jest w tym wypadku wymagany, powinniśmy go wstawiać na końcu KAŻDEJ instrukcji.
Komentarze
Komentarze są według mnie takim elementem języka, bez którego nie dałoby się programować „po ludzku”. Bo na pewno jakoś tam by sobie człowiek bez nich poradził, ale uważam, że możliwość komentowania kodu naprawdę ułatwia i przyspiesza pracę. Dlatego, jeśli nie robiłeś tego do tej pory – zacznij od dziś! Komentuj wszystko co istotne. Każda klasa czy funkcja powinny być okraszone przynajmniej krótkim komentarzem. Zaufaj mi. Jak napiszesz coś dzisiaj i nie zostawisz sobie przy tym krótkiej notki, co robi dana funkcja, to jak za miesiąc do tego siądziesz, nie będziesz miał pojęcia o co ci chodziło miesiąc wcześniej :) I nie ma tu różnicy czy robisz projekt na 2 czy na 200 plików. Napisałeś funkcję – opisz jak działa. Koniec. Podobnie jak w przypadku znaczników otwierających, tak i tutaj mamy dość szerokie pole manewru, bowiem PHP umożliwia nam trzy sposoby komentowania kodu.
// Komentarz pojedynczej linii
 
# Komentarz pojedynczej linii

/* Komentarz
komentujący
kilka linii */
Komentarze pojedynczej linii (zarówno // jak i #) mogą być zakończone używając znaku nowej linii (\r, \n, \r\n), lub poprzez zakończenie danego bloku kodu PHP używając znacznika zamykającego.
Ponieważ komentarz pojedynczej linii może być zakończony znacznikiem zamykającym blok kodu, bądź ostrożny z zapisami typu:
// Komentuj to ?> lub to
Powyższy kod wyświetli „lub to”, ponieważ tekst ten znajduje się po zakończeniu komentarza

,

2 Responses to “Anatomia skryptu PHP”

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong> <pre lang="" line="" escaped="">